Τη νύχτα των Χριστουγέννων, εκείνη την αλησμόνητη νύχτα, στις πλαγιές της Βηθλεέμ, ακούστηκε ένας θεσπέσιος ύμνος. Στρατιά αγγέλων, ανέβαινε και κατέβαινε στον ουράνιο θόλο ψάλλοντας «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία».
Αυτός ο ύμνος, μεταξύ άλλων υψηλών νοημάτων, μας δίνει την ευκαιρία να αναφερθούμε και στο νόημα της ειρήνης.
Όταν γεννήθηκε ὁ Χριστός, η ανθρωπότητα ήταν ενωμένη κάτω από το σκήπτρο του καίσαρα Αυγούστου (27 π.Χ - 14 μ.Χ.). Πρώτη φορά επικρατούσε παγκόσμια ειρήνη. Αν, σε οποιοδήποτε σημείο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, από το Δούναβη και το Ρήνο ποταμό μέχρι κάτω, κάποιος λαός τολμούσε να σηκώσει κεφάλι, το κίνημα πνιγόταν από τις λεγεώνες της Ρώμης. Επικρατούσε ειρήνη, η οποία είναι γνωστή ως pax Romana, δηλαδή Ρωμαϊκή ειρήνη.
Συνεπώς, τότε που οι άγγελοι έψελναν για …την επί γης ειρήνη, υπήρχε ειρήνη στη γη. Άραγε τι νόημα είχε αυτός ο θεϊκός ύμνος;
Υπήρχε ειρήνη στον κόσμο αλλά οι λαοί δεν ήταν ευτυχισμένοι. Η οικουμένη στέναζε. Το μαντείο των Δελφών, οι Σίβυλλες (γυναίκες με μαντικές ικανότητες) της Ρώμης και οι προφήτες του Ισραήλ συνέπιπταν στο ότι θα έρθει Κάποιος, «προσδοκία (των) εθνών» (Γέν. 49,10), που θα συντρίψει με δύναμη τα βίαια καθεστώτα, και πάνω στα ερείπια του αρχαίου κόσμου θα ιδρύσει μια νέα ιδεώδη κοινωνία, τη «βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 3,2 5,3), της οποίας «οὐκ ἔσται τέλος» (Λουκ. 1,33). Όλοι περίμεναν να έρθει Εκείνος.
Και πράγματι ήρθε, το μεγαλύτερο ιστορικό γεγονός του πλανήτη μας, που χώρισε, την ανθρώπινη ιστορία στην π.Χ. και μ.Χ. εποχή. Ήρθε ἡ προσδοκία των εθνών. Ήρθε Εκείνος που περίμεναν οι λαοί. Ήρθε Εκείνος που προφήτεψαν οι προφήτες του Ισραήλ. Εκείνος που περίμενε η Ρώμη, Εκείνος που ανέμενε η Ανατολή, Εκείνος που πρόσμεναν οι αστρονόμοι της Περσίας και οι φιλόσοφοι της Ελλάδος.
Ήρθε και είναι πραγματικότητα. Όμως, γιατί ήρθε; Μήπως ήρθε, για να φέρει στον τότε κόσμο την ειρήνη; Μα, ειρήνη υπήρχε. Άραγε ποια να είναι η ειρήνη αυτή, για την οποία έψελνε η στρατιά των αγγέλων «…και επί γης ειρήνη…»; Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο. Η ειρήνη του Χριστού μας διαφέρει από την ειρήνη του κόσμου δηλαδή την «πὰξ Ρομάνα». Η ειρήνη του Χριστού έχει βάθος και πλάτος. Είναι ειρήνη τριπλή, έρχεται πρώτα όταν ειρηνεύσουμε με το Θεό, μετά με τον πλησίον, και τρίτον με τον εαυτό μας.
Παρά τον πόθο του ανθρώπου να ζει ειρηνικά και παρά τις καλές του προσπάθειες να το πετύχει, ο πόθος για ειρήνη θα μένει πάντα ανέφικτος, εφ’ όσον σπεύδει να τον ικανοποιήσει μακριά από την πηγή της που είναι μόνο ο Τριαδικός Θεός.
Παρά τις ανθρώπινες προσπάθειες, όπως με την ίδρυση της Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ) το 1920, μετά τον Α' παγκόσμιο πόλεμο, του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) το 1945, μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, την ένταξη του Κεφαλαίου VI «για την ειρηνική επίλυση των διακρατικών διαφόρων» και του Κεφαλαίου VI I «για τη συλλογική αντιμετώπιση απειλών κατά της ειρήνης» στον Καταστατικό του Χάρτη, τις ειρηνευτικές αποστολές του, γνωστές ως "Κυανόκρανοι" και τις ποικίλες δράσεις των ανά την υφήλιο Κινημάτων ειρήνης, η ειρήνη του κόσμου, στην οποία ελπίζει ο μακράν του Θεού κόσμος, εκ των πραγμάτων έχει αποδειχτεί ανέφικτη και ανεφάρμοστη.
Αυτά τα Χριστούγεννα, ας αποτελέσουν την αφετηρία μιας ουσιαστικής προσέγγισης της ειρήνης για τον καθέναν μας προσωπικά, αλλά και για τον κόσμο μας.
Να προσευχόμαστε θερμά σε κάθε λατρευτική μας ευκαιρία:
Ὑπὲρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης καὶ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν…
Ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου…
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Υποναύαρχος Λ.Σ. (ε.α)
Πηγή
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου